پی سی ام بروکرز

PCMBROKERS ONLINE SUPPORT
Menu

تورم و شاخص قیمت مصرف کننده (قسمت 1)

شاخص قیمت مصرف کننده (CPI) پرکاربردترین معیار اندازه گیری تورم است و گاهی اوقات به عنوان شاخصی برای ارزیابی اثربخشی سیاست های اقتصادی دولت در نظر گرفته می شود.

این شاخص اطلاعات مربوط به تغییرات قیمت در اقتصاد کشور که به حساب دولت، مشاغل، کارگران و شهروندان خصوصی گذاشته می شود را ارائه می دهد.

این شاخص معمولاً برای تصمیم گیری های اقتصادی توسط آنها مورد استفاده قرار می گیرد. علاوه بر این، رئیس جمهور ، کنگره و هیئت مدیره فدرال رزرو از روندهای شاخص قیمت مصرف کننده (CPI) برای کمک به تدوین سیاست های مالی و پولی استفاده می کنند.

شاخص قیمت مصرف کننده میانگین تغییر در قیمت هایی است که مصرف کنندگان شهری برای “سبد بازار” کالاها و خدمات مصرفی پرداخت می کنند.

سبد شاخص قیمت مصرف کننده از اطلاعات دقیق هزینه های ارائه شده توسط خانواده ها و افراد در مورد آنچه که آنها واقعاً خریداری کرده اند، تهیه شده است.

اکثر شاخص های ویژه قیمت مصرف کننده در ایالات متحده دارای مرجع 1982 تا 1984 هستند. به عبارت دیگر، اداره آمار کار (BLS) سطح متوسط شاخص (نشان دهنده سطح قیمت متوسط) را برای دوره 36 ماهه سال‌های 1982، 1983 و 1984 برابر با 100 تعیین می کند. سپس اداره آمار کار تغییرات مربوط به آن رقم را اندازه گیری می کند.

به عنوان مثال، شاخص 110 به این معنی است که از زمان مرجع تا کنون 10 درصد افزایش قیمت داشته است. به طور مشابه، شاخص 90 به معنی کاهش 10 درصدی است.

برای شاخص قیمت مصرف کننده فعلی، این اطلاعات از نظرسنجی های هزینه مصرف کننده مربوط به سالهای 2005 و 2006 جمع آوری شده است.

این شاخص گزارش دقیقی از هزینه های هر خانوار نیست، اما ایده خوبی از نحوه تأثیر افزایش قیمت بر هزینه های معمولی خانوارها و تغییر “قدرت خرید” یک دلار به دلیل تورم ارائه می دهد.

0 0 رای ها
Article Rating
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 Comments
بازخورد (Feedback) های اینلاین
View all comments
0
افکار شما را دوست دارم، لطفا نظر دهیدx
()
x